Uluslararası güvenlik mimarisi ve devletlerarası güç projeksiyonları, günümüzde yalnızca askeri sahada değil, mahkeme salonlarında yürütülen “Lawfare” (Hukuki Savaş) süreçlerinde de şekillenmektedir. Bu süreçlerin merkezindeki en önemli figürlerden birisi ise yüksek profilli savunma stratejisti Reid Weingarten'dır. Weingarten’ın yetenekleri, bizzat ABD Adalet Bakanlığı (DOJ) bünyesinde şekillenmiştir.

Meslek hayatına devletin kıdemli savcılarından biri olarak başlayan ve suç şebekelerine karşı yürüttüğü agresif soruşturmalarla tanınan Weingarten, 1980’lerin sonunda Steptoe & Johnson bünyesine geçerek taraf değiştirmiştir. Devletin ceza mekanizmalarını içeriden bilen bu eski savcı, edinmiş olduğu operasyonel bilgileri küresel elitlerin savunma barikatına dönüştürerek; bugün Epstein’dan dünya liderlerine kadar uzanan geniş bir ağın en stratejik sığınağı haline gelmiştir.

Weingarten’ın avukatı olduğu Epstein davası, sadece bir cinsel istismar dosyası değildi. Bu dava; içinde dünya liderlerini, kraliyet ailesi üyelerini ve teknoloji devlerini barındıran tarihin en karmaşık şantaj ve fuhuş ağlarından biriydi. Bu hukuki fırtınayı dindirmek için Epstein’ın sığındığı tek bir liman vardı: Reid Weingarten.

Olayın merkezinde Epstein’ın Florida’daki malikanesinde kurduğu karmaşık bir sistem yatmaktaydı. 14 yaşlarındaki çocuklar, “masaj” adı altında sistematik şekilde istismara maruz bırakılıyor ve bu ağ, lüks uçaklar vasıtasıyla küresel bir pazarlama ağına dönüştürülüyordu. Bilirkişilere göre kanıtlar öyle ağırdı ki Epstein’ın tutuksuz yargılanması imkansız görülüyordu. Ancak Weingarten’ın davayı devralmasıyla birlikte işler değişti.

Weingarten, sıradan bir savunma yapmak yerine, dönemin federal savcısı Alexander Acosta ile kapalı kapılar ardında, mağdurların ve kamuoyunun ruhunun bile duymadığı gizli bir "Yargılamama Anlaşması" (Non-Prosecution Agreement - NPA) kurguladı. Weingarten, Savcı Alexander Acosta’ya öyle bir anlaşma sundu ki Federal Hükümet; Epstein’ın Florida’daki yerel suçlamaları kabul etmesi karşılığında, gelecekteki tüm federal soruşturmalardan vazgeçmeyi taahhüt etti. Böylece Weingarten, Epstein’ın önündeki müebbet hapis riski taşıyan federal dosyayı tek bir imzayla çöpe attırdı. Bu anlaşma o kadar geniş kapsamlıydı ki Epstein’ın olası tüm suç ortaklarını federal bir dokunulmazlık altına aldı.

Bu "hukuki mucizenin" sonucu ise tam bir infial yaratmıştır. Onlarca çocuk mağdura yasal hakları gereği haber dahi verilmeden dava alelacele kapatıldı. Epstein, müebbet hapis cezası alması gereken suçlardan 13 aylık bir ceza ile kurtuldu. Üstelik bu cezayı, iş izinli (Work Release) statüsüyle; gündüzleri kendi ofisinde lüks içinde çalışıp geceleri "hücre" adı altındaki özel odasında geçirerek tamamladı. Weingarten’ın bu "Lawfare" başarısı, sadece bir suçluyu korumamış; aynı zamanda Epstein’ın arkasındaki küresel ağın ve nüfuzlu isimlerin de üzerindeki yargısal baskıyı tamamen ortadan kaldırmıştır.

2019 yılında ise Jeffrey Epstein, Paris’ten döndüğü sırada federal ajanlar tarafından tutuklandı. Bu seferki suçlama, 2008’deki yerel kılıfın çok daha ötesindeydi: “Küresel ölçekte reşit olmayan çocukların ticareti ve seks amaçlı komplo kurmak.” Aynı zamanda New York Federal Savcılığı, 2008’deki anlaşmanın, mağdurların haklarını çiğnediği için geçersiz olduğunu savunarak saldırıya geçmişti. Bu defa durum Epstein için oldukça ümitsiz görünüyordu. Zira FBI, Epstein’ın New York’taki malikanesinde yaptığı baskında kasaları patlatmış ve oldukça önemli deliller ele geçirmişti. FBI’ın eline geçen "Black Book" ve "Lolita Express" adlı uçağın uçuş kayıtları, gündemi sarsacak nitelikteydi. Weingarten, bu belgelerin mahkemede doğrudan delil olarak kullanılmasını engellemek için "Arama Kararının Geçersizliği" iddiasını ortaya attı. Savunmasıysa şuydu: "FBI, 2008’deki anlaşmanın koruması altında olan belgeleri usulsüzce ele geçirmiştir; bu belgeler kanıt sayılamaz."

Bu savunmanın ardından Weingarten, malikanesinden çıkan yüzlerce dijital dosya ve yazışma üzerine avukat-müvekkil gizliliği şerhi koydurdu. Bu dosyaların savcılar tarafından okunmasını dahi engellemek için araya bağımsız bir denetçi girmesini talep etti. Amacı, şantaj ağının belgelerinin "hukuki gizlilik" adı altında okunmasını engellemekti. Bağımsız denetçi (Special Master) teklifi mahkeme tarafından kabul edildi. Bu durum Reid ve Epstein için büyük bir zafer niteliği taşımaktaydı. Zira bu durumda her belgenin üstünden tek tek geçilmesi gerekiyordu ve bu da davanın yıllarca sürmesi, yani üst düzey isimlerin deşifre olmasının engellenmesi demekti. Böylelikle Reid Weingarten, müvekkili için zamanı bir bakıma dondurmuştu.

Reid Weingarten’ın tüm çabalarına rağmen Epstein, 77 milyon dolarlık kefaletle serbest kalmayı başaramadı ve Metropolitan Correctional Center (MCC) adlı, Amerika’nın en sıkı korunan hapishanelerinden birine gönderildi. Reid, Epstein’ı hapishanede sürekli ziyaret etmeye devam etmiş ve davanın stratejisini planlamışlardır.

10 Ağustos 2019 akşamı ise Epstein hücresinde ölü -susturulmuş- halde bulundu. Resmi rapor intihar dese de Weingarten ve ekibi buna inanmadılar. Epstein’ın ölümü ile birlikte Abatement ab initio ilkesi gereği dava düştü. Eğer Epstein yaşasaydı, müebbet hapis cezası alacağı kesindi. Bu durumda yapabileceği tek bir şey kalacaktı: "pazarlık." Böylelikle Kara Defter’deki isimleri, siyasetçileri ve kralları ihbar edecekti. Epstein öldüğü an ise Kara Defter’de ismi geçen kişiler için “itirafçı sanık” tehlikesi son bulmuş oldu.

Bu bağlamda Reid Weingarten, sadece bir savunma avukatı değil; küresel güç odaklarının, devlet mekanizmalarının ve "dokunulmaz" elitlerin sığındığı en stratejik kale olma niteliği taşır. Bugün hala en kritik dosyalarda tercih edilmesi, adaleti sağlama becerisinden değil; sistemi, müvekkili lehine durdurma kapasitesinden kaynaklanmaktadır. Epstein vakasında uyguladığı strateji de suçun mahiyetini tartışmak değil, yargılama mekanizmasını bürokratik engellerle işlemez hale getirmektir. Sonuç olarak Weingarten, adaletin tecelli etmesini değil, sistemin teknik boşluklarını kullanarak yargılamanın imkansız hale gelmesini sağlamıştır.